Kamienica Loitzów to jeden z najważniejszych zabytków Szczecina, będący przykładem późnogotyckiego budownictwa mieszczańskiego. Została wzniesiona w latach 1539–1547 na zlecenie Hansa II Loitza, bankiera i burmistrza Szczecina, oraz jego żony Anny. Rodzina Loitzów była jedną z najpotężniejszych w mieście, prowadząc największy bank i mając liczne kontakty handlowe w Europie. W wyniku nieudanej pożyczki, którą udzielili Joachimowi II brandenburskiemu, rodzina zbankrutowała, a kamienica została przejęta przez książąt pomorskich.

      W XVII w. budynek stał się siedzibą szwedzkiego radcy, a w XVIII w. bracia Dubendorf otworzyli tu cukiernię. Kamienica została zniszczona w 1944 r. podczas II wojny światowej, ale odbudowano ją w 1955 r. Dziś mieści Liceum Plastyczne. Charakterystyczne dla budynku są ozdobne elementy architektoniczne, w tym maswerki i płaskorzeźba „Nawrócenie św. Pawła” na elewacji wschodniej.